قانون Digital Markets Act اتحادیه‌ی اروپا چیست؟

سران اتحادیه اروپا در اقدامی بزرگ، یکی از قدرتمندترین قوانین موجود در جهان برای کنترل قدرت غول‌های تکنولوژی رو ارائه کردن که می‌تونه اثار بزرگی بر نحوه کار این غول‌ها داشته باشه.

این قوانین جدید Digital Markets Act یا DMA نام دارن که به طور خاص غول‌های تکنولوژی نظیر اپل، گوگل، متا، مایکروسافت و آمازون رو هدف گرفتن و هدف اون‌ها جلوگیری از رفتارهای انحصارطلبانه این شرکت‌ها و رقابتی کردن بازار به خصوص برای شرکت‌های کوچک هست.

این قوانین در واقع راه‌حل مجموعه‌ای از مشکلاتی هست که اتحادیه اروپا طی یک دهه گذشته در جدال‌های قضایی با رفتارهای غیررقابتی غول‌های تکنولوژی با اون‌ها دسته و پنجه نرم کرده و این اتحادیه حالا میخواد اون‌هارو به صورت سیستماتیک حل کنه.

گستره این قوانین بخش‌های مختلفی رو در برمی‌گیره و به اون‌ها قدرت قابل ملاحظه‌ای می‌ده که مهمترین اون‌ها شامل موارد زیر هستن:

یکی از مهم‌ترین موارد این قوانین جدید امکان تعامل پیام‌رسان‌ها با هم هست و پیام‌رسان‌های بزرگ باید به بقیه پیام‌رسان‌ها امکان تعامل با خودشون رو فراهم کنن.

به طور خیلی ساده طبق این قوانین تلگرام یا سینگال می‌تونه از واتساپ بخواد که قابلیتی فراهم کنه تا کاربران تلگرام یا سیگنال بدون نیاز به نصب واتساپ بتونن با کاربران واتساپ پیام رد و بدل کنن!

چنین امکانی از گیر افتادن کاربران در یک پیام‌رسان بزرگ جلوگیری می‌کنه و کاربران بدون اینکه نگران این باشن که فامیل‌ها و دوستانشون پیام‌رسان جدید رو دارن یا خیر، می‌تونن پیام‌رسان مدنظرشون رو استفاده کنن و بتونن به کاربران بقیه پیام‌رسان‌ها هم پیام رد و بدل کنن.

مورد مهم بعدی محدود کردن قدرت اپ استورها یا فروشگاه‌های دانلود اپ به خصوص در سیستم عامل‌های موبایل هست که به طور خاص اپل و گوگل رو هدف گرفتن.

تأثیر این قوانین رو اون‌ها شامل دو جنبه هست:

۱- این قوانین ظاهرا این امکان رو به قانون گذاران اتحادیه اروپا می‌دن که اپل رو مجبور کنن که سیستم عاملش رو بازتر کنه و به کاربران این حق انتخاب رو بده که بتونن اپ‌هاشون به انتخاب خودشون رو از مکانی به غیر از اپ استور اپل دانلود کنن.

۲- علاوه بر این گوگل و اپل دیگه نمی‌تونن سیستم پرداخت درون برنامه ای خودشون رو به سازندگان اپها اجبار کنن و باید به اون‌ها اجازه بدن که از سیستم‌های پرداخت غیر از این شرکت‌ها برای اپهاشون استفاده کنن.

هم‌چنین طبق این قوانین کاربران باید این حق رو داشته باشن تا بتونن هر اپی که روی گوشیشون نصب شده رو پاک کنن.

این غول‌‌ها نباید سرویس‌های خودشون در دید کاربران رو بالاتر از سرویس‌های دیگر شرکت‌ها قرار بدن. مثلا گوگل نتونه سرویس خرید آنلاین خودش رو در نتایج سرچ بالاتر از بقیه شرکت‌ها قرار بده.

این قوانین فقط شامل غول‌‌های تکنولوژی می‌شن که به اون‌ها Gatekeeper گفته می‌شه. از نظر اتحادیه اروپا هر شرکتی که حداقل ارزش بازارش 75 میلیارد یورو، درآمد سالانه اون در اروپا 7.5 میلیارد یورو، تعداد کاربران اون حداقل 45 میلیون کاربر یا 10 هزار مشتری در اروپا باشه، یک Gatekeeper  تلقی می‌شه و ملزم به اجرای این قوانین هست.

اما بدون جریمه‌های سنگین، شرکت‌ها ابایی از زیرپا گذاشتن قوانین ندارن، بنابراین اتحادیه اروپا جریمه‌های هنگفتی برای سرپیچی از این قوانین در نظر گرفته. این غول‌‌ها اگر یک بار این قوانین رو زیر پا بزارن و این سرپیچی اثبات بشه، میتونن تا 10 درصد درآمد سالانه جهانی‌شون جریمه بشن. اگر باز هم قوانین رو نقض کنن این جریمه به 20 درصد درآمد سالانه‌‌شون افزایش پیدا می‌کنه. اگر باز هم تکرار کنن، اتحادیه اروپا می‌تونه تغییرات رفتاری یا ساختاری رو برای اون‌ها اجبار کنه. مثلا اون شرکت نتونه شرکت دیگه‌ای رو بخره یا در بدترین حالت شرکت‌های که خریداری کرده رو ازشون جدا کنه!

این قوانین هنوز تصویب نشدن ولی بخش مهمی از پروسه تبدیل شدن اون‌ها به قانون طی شده و حالا فقط باید توسط شورای اتحادیه اروپا و پارلمان اتحادیه اروپا تأیید بشن و بعد از تأیید، کشورهای عضو اتحادیه اروپا 6 ماه وقت دارن تا اون‌هارو در هر کشور پیاده سازی کنن. احتمالا تمام این پروسه‌ها تا ماه اکتبر سال جاری به اتمام برسن و این قوانین بعد از اون به قانون لازم الاجرا تبدیل بشن.

برخی موارد این قوانین به دلیل پیچیدگی ها به شرکت‌ها وقت بیشتری برای پیاده‌سازی می‌دن. مثلا پیام‌رسان‌ها برای پیاده کردن قابلیت چت گروهی یا تماس تصویری با بقیه پیام‌رسان‌ها احتمالا تا 4 سال مهلت داشته باشن.

ترجمه شده از: Theverge.com

ترجمه: کانال تک‌تیوب در تلگرام 

How oil shocks have become less shocking – The Economist

THE OMENS are bad for the world economy. When oil prices surge, growth typically moves in the opposite direction. Sometimes the price shock begins with a political earthquake, like the Suez crisis of 1956. Sometimes oil producers deliberately create the shock, as with the OPEC embargo of 1973. And sometimes the culprit is soaring demand, such as when oil prices hit record highs in 2008. The common denominator in all these cases is that America and most other rich countries soon enough faced recessions.

So it would hardly be surprising if the current surge in oil prices—a doubling in three months, fuelled by Russia’s invasion of Ukraine—foreshadows a sharp downturn in growth. Pictet, an asset manager, counts six episodes since 1970 in which real oil prices rose by more than 50% from their previous trend; each preceded a recession. As of late February oil prices had already surpassed this 50% threshold, and have only climbed higher since then.

Nevertheless, the easily observed relationship between oil and the economy is no iron law. There have been times when crude prices soared and yet recessions were averted, including the peak of a global commodities boom in 2011. The type of shock matters, as does the economic backdrop. Moreover, much of the world appears to have become better insulated from oil markets over time. Old dismal patterns may not perfectly repeat themselves.

Consider the mechanics by which rising oil prices hurt growth. Energy is an important factor of production, so a sharp decrease in its supply or increase in its price may drag down output. It may also hurt demand: if people spend more of their incomes on oil, less is left over for other things. Add to this the possibility that central banks may tighten monetary policy aggressively when higher oil prices push up inflation, as the Federal Reserve did following the OPEC crisis of 1973 and the Iranian revolution of 1979.

Yet no two oil shocks are the same. A critical variable is whether the shock stems from the economy’s supply side or demand side. If there is a sudden shortfall in supply, as during an embargo, that functions as a new tax on production and consumption. If, however, robust demand is the cause, rising oil prices reflect economic vitality. Lutz Kilian, an economist with the Fed’s branch in Dallas, has shown that broad demand strength can, for a time, outweigh the negative effects of higher oil prices. A pure supply shock is, by contrast, more harmful. The period since the pandemic struck has featured a bit of both. The quadrupling in crude prices from the spring of 2020 to the start of 2022 reflected growth roaring back from its pandemic-induced slowdown. Only the most recent surge is unquestionably a supply shock, caused by the Ukraine war and associated sanctions.

Three changes in the structure of the global economy may dampen the effects of the price surge. Most obviously oil’s role in growth cycles is not what it used to be. In 1973 the world used nearly one barrel of oil to produce $1,000-worth of GDP (in inflation-adjusted terms). By 2019 that was down to 0.43 barrels, with the energy intensity of growth falling annually “in an almost perfectly linear fashion”, according to a report last year by the Centre on Global Energy Policy at Columbia University. A shift in economic output from industry to services is part of the explanation. The world has also become more efficient in using oil. Cars, for instance, go twice as far per gallon of petrol as in the 1970s.

A related change is the way that governments respond to oil shocks. As James Hamilton of the University of California, San Diego, has observed, in the 1970s American officials aggravated economic dislocations with price controls on petrol, which resulted in shortages. Since 1981 they have steered clear of such controls, which has made for more volatile crude prices but smoother market adjustments. Some tweaks in behaviour have got easier thanks to the pandemic: if air fares soar, why fly to that business meeting when you can log on to Zoom instead?

Central bankers may also be less tempted to jack up interest rates simply because of soaring energy prices, thereby reducing the risks of a recession. There is a debate over whether the pass-through from oil shocks to core inflation is basically nil, as argued in a paper for the Fed by Todd Clark and Stephen Terry, or small, as argued in another Fed paper by Cristina Conflitti and Matteo Luciani. However, the experts agree that the pass-through has weakened, in part because of the diminished energy intensity of growth. Even before the war in Ukraine, the Fed was set to raise interest rates several times this year in order to rein in inflation. The salient point is that, according to market pricing, investors do not believe that the oil shock will lead to much more aggressive moves by the Fed than previously expected.

Shale fellow well met

A final difference with past oil shocks is the momentous evolution of America’s status in the global crude industry. In the first decade of the 2000s America imported more than 10m barrels of oil per day in net terms. With the shale revolution, American oil production has soared, such that it now meets most of its energy needs from its domestic production. In 2020 America became a net exporter for the first time since at least 1949.

One effect is that oil shocks are now less destabilising for the American economy in aggregate. Consumers may dislike rising crude prices but oil producers enjoy them. A key question in the months ahead will be the extent to which they expand drilling. That would help offset the economic loss from softer consumer spending. And for the rest of the world, a resilient American economy would provide useful ballast amid all the turbulence. The EU must worry not just about oil but also about a much more acute shortage of natural gas. Should it join America and Britain in banning Russian imports, the price of crude could go much higher still. But at oil’s current price, the world economy can, with luck, withstand the shock.

Source

افراد در عصر جدید چگونه ثروتمند می‌شوند

پاول گراهام (Paul Graham) کارآفرین و سرمایه‌گذار انگلیسی-امریکایی

 

پاول گراهام (Paul Graham) کارآفرین و سرمایه‌گذار انگلیسی-امریکایی که بیشتر شهرتش رو از هم‌بنیانگذاری موثرترین شتابدهنده و شرکت سرمایه گذاری استارتاپی به اسم Y combinator بدست آورده، اخیرا در یک مقاله مقایسه‌ای بین ثروتمندان آمریکایی لیست شده در مجله فوربز و نحوه دستیابی به ثروت‌شون در سال ۱۹۸۲ و ۲۰۲۱ انجام داده.

من سعی کردم این مقاله رو توی چند قسمت ترجمه کنم تا با هم از مطالب جالبی که داخل این مقاله گفته شده بهره‌مند بشیم.

از سال 1982 تاکنون، مجله فوربز به صورت سالانه لیستی از ثروتمندترین افراد امریکایی رو منتشر میکنه. اگر 100 ثروتمند سال 1982 رو با 100 ثروتمند سال 2020 مقایسه کنیم، متوجه تفاوت‌های بزرگی می‌شیم. با توجه به مطالعات انجام شده، در سال 1982 متداول‌ترین منبع ثروت افراد دریافت ارث بود. بطوری که از 100 نفر ثروتمندترین افراد امریکا، 60 نفر به دلیل پول هنگفتی که از اجدادشون به ارث برده بودن وارد این لیست شدن. اما به مرور زمان این لیست دچار تغییرات اساسی شد به شکلی که در سال 2020 تعداد افرادی که به خاطر دریافت ارث وارد لیست ثروتمند‌ها شده بودند نصف شده و تنها 27 مورد از 100 نفر وارثین بودند. این تغییر باعث شد تا محققان به پیدا کردن چرای پشت این کاهش، علیرغم کم شدن میزان مالیات دریافتی از ارث، علاقه‌مند بشن. نتیجه پژوهش‌ها این بود که افراد به جای به ارث بردن ثروت بزرگ، در حال ساختن چنین ثروت‌هایی هستن! خب سوالی که پیش میاد این هست که این افراد از چه راه‌هایی این ثروت‌های جدید رو می‌سازن؟

نتایج تحقیقات نشون میده که تقریباً 75 درصد از 100 ثروتمند برتر 2020 با راه‌اندازی شرکت و کسب و کار خودشون ثروت‌شون رو بدست آوردند و 25 درصد باقیمانده هم از طریق سرمایه‌گذاری به ثروت رسیدن. اگر سری به لیست منتشر شده در فوربز 2020 بزنیم می‌بینیم فقط 27 نفر از طریق وراثت پاشون به این لیست باز شده و از 73 فرد ثروتمند باقیمانده، 56 مورد رو صاحبان سهام یا کارمندان اولیه (52 موسس ، 2 کارمند اولیه و 2 همسر موسس) شرکت‌ها تشکیل میدن همچنین 17 مورد هم مدیران صندوق‌های سرمایه‌گذاری هستن. این درحالی هست که بین 100 ثروتمند آمریکایی در سال 1982 اثری از مدیران صندوق سرمایه‌گذاری نیست. با اینکه صندوق‌های تامین سرمایه و شرکت‌های سرمایه‌گذاری خصوصی در سال 1982 هم وجود داشتن، اما موسسین این صندوق‌ها هنوز به اندازه کافی ثروتمند نبودن و جایی براشون توی لیست 100 ثروتمند برتر نبود. اما دلیل اینکه الان توی لیست دیده میشن دو چیز بیشتر نیست: اول اینکه مدیران به مرور زمان یاد گرفتن از چه روش‌هایی برای بالا بردن بازده صندوق‌هاشون استفاده کنن و دوم اینکه در نتیجه بهبود عملکردشون سرمایه‌گذارهای بیشتری بهشون اعتماد کردن و مدیریت پول‌هاشون رو در اختیار این مدیران گذاشتن.

درسته که افراد به مرور زمان یادگرفتن تا از طریق سرمایه‌گذاری پول در بیارن، اما به نظر میرسه که در حال حاضر منبع اصلی ثروت‌های جدید، راه اندازی کسب و کار هست! وقتی به داده‌ها نگاه می‌کنیم، میشه دید مردمی که در دهه‌های اخیر شرکت راه‌اندازی کردن به مراتب موفق‌ و ثروتمندتر از افرادی هستن که در سال 1982 شرکت داشتن! چرا؟ چون شرکت های جدید زمینه فعالیت و ساز و کارهای متفاوتی دارن. در واقع در سال 1982، دو منبع غالب ثروت اندوزی وجود داشت: نفت و املاک. بطوریکه از 40 ثروتمندی که از راهی غیر از ارث به ثروت رسیده بودند، حداقل 24 تاشون این ثروت رو از طریق فعالیت در حوزه نفت یا املاک و مستغلات به جیب زده بودند. اما در لیست سال 2020 تعداد این افراد به 6 نفر کاهش یافته!

در سال 2020 بزرگترین منبع کسب ثروت، شرکت‌هایی هستن که در حوزه “فناوری” فعالیت می‌کنن. بطوریکه 8 نفر از 10 نفر اول لیست ثروتمند‌ترین‌ها رو همین افراد پر کردن!

مسلماً برخورد با فناوری به عنوان یک دسته‌بندی واحد تا حدودی گمراه کننده‌ هست. مگه آمازون یک فروشگاه آنلاین و تسلا یک خودروساز نیست؟ جواب این سوال میتونه هم بله و هم خیر باشه، اما شاید در 50 سال آینده وقتی چیزی که ما امروزه به عنوان فناوری می‌شناسیم، به یک امر بدیهی تبدیل بشه، قرار دادن این دو کسب و کار در یک دسته واحد درست به نظر نرسه. ولی حداقل در حال حاضر، قطعاً موضوع مشترکی وجود داره که این دو شرکت رو از صنعت خرده‌فروشی و خودروسازی متمایز می‌کنه. کدوم خرده‌فروشی رو میشناسین که سرویس AWS (یا Amazon Web Service یک ابزار بسیار مناسب برای استقرار اپلیکیشن‌های مختلف در فضای ابری است.) رو راه اندازی کرده باشه؟ یا اینکه کدوم شرکت خودروسازی توسط شخصی اداره میشه که یک شرکت موشکی هم داره؟ شاید پرسیدن این سوالات یکم این تمایز رو شفاف‌تر بکنه!

افرادی که تنها ضریب جینی (شاخص اقتصادی محاسبهٔ توزیع ثروت در میان مردم) رو مد نظر قرار میدن، از سال 1982 به عنوان روزهای خوب گذشته یاد می‌کنن! چون کسایی که در اون زمان تنها از طریق دریافت ارث، استخراج منابع طبیعی و معامله املاک ثروتمند شدند، این روزها نمی‌تونن به اندازه گذشته موفق باشن. اما با بررسی نحوه ثروتمند شدن پولدارهای اون دوره، روزگار گذشته چندان هم خوب به نظر نمی‌رسه. در سال 1982، 84 درصد از 100 فرد ثروتمند از طریق ارث، استخراج منابع طبیعی یا معاملات املاک و مستغلات ثروتمند شده بودند. آیا دوره‌ای که 84% از ثروتمندان برتر تنها از طریق ارث بردن و یا نهایتا معامله نفت و املاک به پول می‌رسیدن واقعاً بهتر از جهانی هست که در اون ثروتمندترین افراد با راه‌اندازی شرکت‌های فناوری به این جایگاه می‌رسن؟

با بررسی اسناد تاریخی به یک موضوع جالب برمی‌خوریم. در سال 1892، روزنامه نیویورکی هرالد تریبیون (نیویورک تایمز امروز)، لیستی از تمام میلیونرهای آمریکایی که 4047 نفر بودن رو تهیه کرد. فکر می‌کنید چه تعداد از اونا ثروت خودشون رو به ارث برده بودند؟ تنها 20% ! حتی خیلی کمتر از آمار منتشر شده در سال 2020.. و نکته جالب اینجاست که با انجام تحقیق متوجه می‌شیم که اکثر ثروتمندان سال 1892 مشابه ثروتمندان سال 2020 از طریق تاسیس شرکت و استفاده از تکنولوژی‌های نوظهور اون زمان به جایگاهشون رسیدن! بنابراین سال 2020 نیست که متفاوته! بلکه سال 1982 یک ناهنجاری محسوب می‌شه.با این تفاسیر سوالی که بوجود میاد اینه که چه اتفاقی در سال 1982 افتاده بود؟ با دنبال کردن اتفاقات اون زمان متوجه می‌شیم که در اون سالها اقتصاد امریکا درگیر موج ادغام بوده!

به طوری که در اواخر قرن 19 و اوایل قرن 20، سرمایه دارانی مانند J. P. Morgan هزاران شرکت کوچک را در صدها شرکت غول پیکر پیشرو ترکیب کردند. در پایان جنگ جهانی دوم، یه جایی مایکل لیند می‌نویسه: “بخش‌های عمده اقتصاد یا شامل کارتل‌های سازمان‌یافته توسط دولت بود یا تحت سلطه چند شرکت بزرگ الیگوپولیستی.” این حرکت باعث شد تا راه‌اندازی یک کسب و کار نوپا در اون سالها به عنوان یک گزینه مناسب دست‌یابی به ثروت به حساب نیاد. به این ترتیب اغلب افراد به زندگی کارمندی روی آوردن. اگرچه این کار نابرابری اقتصادی (و هر نوع نابرابری دیگری) رو کاهش می‌ده، اما مدلی نیست که در بلند مدت افراد رو به جایگاه بالایی از نظر اقتصادی برسونه. مخصوصا وقتی که می‌بینیم فرمانروایی اقتصادی جی پی. مورگان فقط در همون فاز گذرا بود و از دهه 1970 شروع به فروپاشی کرد.

به نظرتون چه چیزی باعث فروپاشی این غول بزرگ شد؟ جواب قدمته! عجیب نیست؟ در واقع این شرکت‌های بزرگ که در سال 1930 مدل عملکردیشون مقیاس‌پذیر و کارا به نظر می‌رسید، به مرور زمان ابهتشون رو از دست دادن طوریکه در سال 1970 از درون کاملا سست و از بیرون پف کرده بودند. تنها دلیل اصلی دوامشون هم ساختار محکم اقتصادی اون زمان بود . اما با روی کار اومدن کارتر، دولت فدرال در روندی که به عنوان “مقررات زدایی” شناخته می‌شه، شروع به وضع سیاست‌های ضدحمایتی از الیگوپولی‌ها کرد. اما این فقط بخاطر پوسیدگی داخلی نبود که اقتصاد جی پی مورگان از هم پاشید. علاوه بر مشکلات داخلی، پیشرفت و ظهور تکنولوژی‌های جدید به ویژه میکروالکترونیک‌ها هم، در حال وارد کردن فشار به ساختار مجموعه بودن. برای داشتن تصویری شفاف از اتفاقی که افتاد، بهترین مثال تصور یک برکه است که بالای اون یک پوسته نازک یخ تشکیل شده و با تداوم فشار ابتدا از گوشه و سپس از وسط متلاشی می‌شه.

اون سال‌ها شرکت‌هایی که خودشون رو به عنوان توسعه دهنده تجارت الکترونیک یا شرکت‌های نرم افزاری معرفی می‌کردن، اولین ایجاد کننده‌های ترک‌ها اما از گوشه برکه بودن. در صورتی که الان استارتاپ‌ها خیلی بی‌رحمانه از وسط، پوسته یخ رو متلاشی می‌کنن و تعریف تازه‌ای از نحوه فعالیت رو به صنعت خرده فروشی و شبکه‌های تلویزیونی و شرکت‌های خودروسازی ارائه می‌دن.

درسته که فروپاشی اقتصادی J.P. Morgan از لحاظ فناوری آغاز یک دنیای جدید بود، اما از نظر اجتماعی این پدیده یک بازگشت به وضعیت عادی محسوب می‌شد. اگه فقط اواسط قرن 20 رو در نظر بگیریم، به نظر می رسه که ثروتمند شدن افراد، از طریق راه اندازی کسب و کار خودشون یک پدیده جدیده. در صورتی که با نگاه به گذشته‌های دورتر، متوجه می‌شیم که از اول هم همین بوده و اتفاق تازه‌ای محسوب نمی‌شه. تنها چیزی که نسبت به اون زمان متفاوته اینه که تو دهه‌های اخیر راه‌اندازی کسب و کار و استارتاپ به مراتب ساده‌تر شده. یکی از دلایل آسون شدن راه اندازی استارتاپ تو دنیای امروز، جامعه است. انگار در حال شبیه سازی مجدد یه مفهومه. به دلیل در دسترس بودن طیف گسترده‌ای از منابع، اطلاعات افراد در این خصوص بالاتر رفته به طوری که اگر همین الان تصمیم بگیرین که کار تمام وقتتون رو رها کنین و یه استارتاپ رو راه اندازی کنین ، خانوادتون دیگه مثل قبل از این تصمیم شگفت زده نمی‌شن. اما دلیل اصلی آسون‌تر شدن شروع کار در حال حاضر ارزون‌تر بودنشه. باید قبول کنیم که راه اندازی یک شرکت در گذشته به سرمایه اولیه بیشتری نیاز داشت اما با ظهور فناوری هزینه ساخت محصولات و جذب مشتری کاهش چشم گیری داشته.

علاوه بر این، کاهش هزینه‌های راه اندازی یک شرکت نوپا، توازن قدرت بین بنیان گذاران و سرمایه گذاران رو هم تغییر داده. در گذشته راه اندازی یک شرکت نوپا به معنای ایجاد یک کارخانه بود و بدون اخذ مجوز از طرف سرمایه‌گذار اصلا امکان پذیر نبود. اما الان این سرمایه‌گذاران هستن که به وجود بنیانگذاران نیاز دارند و همین مسئله باعث شده تا در دنیای امروز تعداد سرمایه‌گذاران خطرپذیر و میزان ارزشگذاری‌هایی که انجام می‌دن افزایش پیدا کنه. اما یک عامل سوم هم وجود داره: شرکت‌های امروزی با توجه به رشد سریعی که دارن، ذاتا از ارزش بیشتری برخوردارن. فناوری نه تنها ساخت و توزیع وسایل رو ارزون‌تر کرده بلکه سرعتش رو هم بیشتر کرده. این روند خیلی وقته شروع شده و همچنان هم ادامه داره. شرکت IBM در سال 1896 تاسیس شد و 45 سال طول کشید تا در سال 2020 به درامد یک میلیارد دلاری برسه. برای شرکت HP رسیدن به این میزان درآمد 25 سال و برای مایکروسافت درست 13 سال طول کشید. در صورتی که استارتاپ‌های امروزی در کمتر از 7 یا 8 سال بهش می‌رسن.

از اون طرف این رشدهای سریع، تأثیر مضاعفی بر ارزش سهام بنیانگذاران داره. با توجه به اینکه ارزش یک شرکت تابعی از درآمد و نرخ رشدشه، بنابراین اگر شرکتی سریعتر رشد کنه، نه تنها زودتر به درآمد یک میلیارد دلاری می‌رسه، بلکه با رسیدن به اون نقطه نسبت به بقیه شرکت‌ها از ارزش بیشتری هم برخورداره. یکی از دلایلی که افراد ثروتمند امروزی نسبت به افراد ثروتمند گذشته جوان تر هستن هم همین رشد سریع کسب و کارشونه که اونها رو در مدت زمان کمتر به پول‎‌های بزرگ‌تر می‌رسونه! با این تفاسیر درسته تاسیس و رشد یک شرکت به نسبت گدشته آسونتر شده و افراد بیشتری نسبت به گذشته کسب و کار شخصی خودشون رو راه‌انداختن اما، فقط اونایی که بتونن قراردادهای بهتری با سرمایه گذاران ببندن به ارزش بالاتری می‌رسن.

منبع:

https://vrgl.ir/pUTcw

https://vrgl.ir/EUKdk

https://vrgl.ir/HFxrY

Why the Biggest U.S. ESG Fund Has No Direct Renewable Holdings

By Bloomberg

America’s biggest ESG fund has no direct investments in renewable energy companies. Yes, you read that right.

Instead, the $25 billion Parnassus Core Equity Fund holds stocks like Linde Plc, an industrial gas company, Deere & Co., the largest manufacturer of agricultural machinery, and Xylem Inc., which makes water and wastewater pumps for municipal customers. It also owns big stakes in technology behemoths Microsoft Corp. and Amazon.com Inc.

Managers of many environmental, social and governance funds were slammed in 2020 for running what amounted to index-trackers that relied on tech stocks to beat their market benchmarks—albeit with shiny green labels.

While Ben Allen, co-manager of the Parnassus fund, doesn’t dispute this critique of the ESG industry, he said his fund is different. Its assets are concentrated in 40 large-cap stocks that are measured against ESG metrics. He said publicly traded renewable energy companies aren’t big enough or mature enough to meet Parnassus’s investment criteria.

In September 2018, Parnassus decided to sell its one remaining holding in fossil-fuel companies. The firm also said it avoids direct investments in any energy-focused company unless management has a comprehensive plan to address their carbon-intensive businesses.

“It’s true that we don’t own any pure-play solar manufacturers, but the portfolio is full of companies that are committed to the transition away from carbon,” said Allen, who’s also chief executive officer of San Francisco-based Parnassus Investments, which oversees about $41 billion for clients.

The Parnassus fund has risen at an annual rate of 17.2% during the past three years as of Feb. 26, outperforming the 13.2% advance of the S&P 500 Index, including reinvested dividends.

Linde is a company in which the Parnassus fund held a $704 million stake as recently as Jan. 31. Its products are designed for “industrial applications to be as clean as possible,” Allen said. Linde is a leader in the hydrogen market and looking to triple its clean-hydrogen production, and has earmarked more than one-third of its annual research and development budget over the next decade to decarbonization, Allen said.

Microsoft, another large Parnassus holding, has pledged to remove all of its historical carbon emissions by 2050, Allen said. “In effect, Microsoft is winding back the clock to the 1970s,” Allen said. “It’s as if the company never existed.”

Until recently, Amazon was considered a pariah of the ESG industry, Allen said, having waited until 2019 to publish its first sustainability report. Amazon subsequently pledged that it will zero out its carbon footprint by 2040, or eliminate the greenhouse-gas emissions caused by its activities.

Last March, Parnassus decided to invest in the giant shipper (when its shares were a bargain). The Core Equity fund held a position in Amazon worth about $1 billion at the end of January 2021.

“We were waiting for the company to make a serious commitment,” Allen said, though he added that its path to net zero won’t be easy.

Deere & Co. tractors for sale at a dealership in Shelbyville, Kentucky, in November.
Deere & Co. tractors for sale at a dealership in Shelbyville, Kentucky, in November.

Parnassus also had a $956 million stake in Deere, best known for its distinctive green-colored tractors (which tend to run on fossil fuels). The company is investing in so-called precision agriculture, an approach to farm management that uses information technology to ensure crops and soil get exactly what they need. It involves much less water and fewer pesticides so it’s better for the environment and Deere’s bottom line, Allen said.

Parnassus also owns shares of Xylem, which works with municipalities and governments on the distribution of clean water and the treatment of wastewater. It has 15- to 20-year servicing contracts, so half of the company’s revenue is recurring.

While there’s an argument to be made that rewarding any company focused on sustainability is a reasonable focus for an ESG fund, there’s little chance Amazon and Microsoft would otherwise have a hard time finding investors. Purists would say ESG funds should invest in startups on the cutting edge of renewable technologies—companies that really need the money.

“We hesitate to overplay the ESG hand,” Allen said. “We have a responsible large-cap investment approach. We use the ‘E’ to help us discover what we want to avoid, and also to help us find stocks that we want to own.”

Sustainable finance in brief

Jane Fraser, chief executive officer  of Citigroup Inc.
Jane Fraser, chief executive officer  of Citigroup Inc. 
  • Citigroup’s new CEO makes a net-zero emissions vow .
  • The world’s biggest wealth fund is comparing the ESG craze with the .
  • Meanwhile, some think the explosion of ESG is on a collision course with the increasingly .
  • Barclays will face a climate resolution by investors .
  • Aviva said it plans to hit net-zero carbon emissions across all of its .

Biggest ESG Fund Has No Direct Renewable Holdings: Green Insight – Bloomberg